تبعید شده ام
به روز های بیهوده
و شب های بیهوده
به امید روز آزادی
روزگار بیهودگی می گذرانم
و به بیگاری دل می سپرم
رنج را می پذیرم
و ظلم را در آغوش می کشم
چرا که مرا توان مغابله نیست
و به انتظار فردا
به انتظار طغیان فردا
می نشینم
و بر قله بلند تبعید گاهم
آتشی می افروزم
و آزادی و شهامت را
فرا می خوانم
او می گوید:"فردا"
و من همان فردایم
...

---